Doniesienia z wakacji – Trochę o załodze i egzaminie (206)

Przyznam się szczerze, że czternastolatkowie, a w takim wieku była załoga, nie są moją ulubioną grupą wiekową. Z jednej strony aspiracje do bycia dorosłym, a z drugiej kompletnie niepoważne zachowania. Po kilku dniach, gdy postępy nie były zbyt widoczne, a na dodatek trzeba było kuć teorię, po prostu sobie odpuścili. Wpływ na to miał też dosyć silny wiatr wiejący przez kilka dni, przy którym po prostu część z nich nie radziła sobie fizycznie. Poza tym taki rejs to żadne wakacje, raczej szkoła przetrwania.

Rodzice, do których musiałem dzwonić rozumieli sytuację. Prawie wszyscy. Jeden z ojców zdecydował za syna, że jednak ma próbować. To się nie mogło udać.

No to doszliśmy do egzaminów. Nie ma co kręcić – z naszego rejsu zdała jedna osoba. Większość zdała manewrówkę, a wszyscy minus jeden polegli na teorii. Obóz był trochę lepszy, choć wynik miał najgorszy spośród wszystkich turnusów.

Testy układają egzaminatorzy z puli pytań przygotowanych odgórnie chyba przez PZŻ i dobór tych właśnie pytań decyduje o trudności. Można dyskutować czy ktoś po dwutygodniowym rejsie lub obozie umie żeglować (w mojej opinii nie) i czy powinien otrzymać patent żeglarza, który według obecnych przepisów daje spore uprawnienia, ale nie o to chodzi. Róża Wiatrów strzela sobie po prostu w stopę. Nie da się poruszyć na szkoleniach wszystkiego, a nie było żadnej komunikacji pomiędzy instruktorami a komisją. Poza tym osoba, która przygotowała test udowodniła, że umie więcej niż kursanci. Gratuluję. Tylko kto przyjedzie do Róży jak w internecie pójdzie fama, że tam zdać jest trudno? Konkurencja już zaciera ręce.